Herder in stilte

  Natuurlijk had mijn opvolger Gerard de Korte gelijk. Ik doel op de woorden die hij sprak toen ik hem aan de kudde voorstelde. Als de paus een beroep op je doet, wuif je dat niet makkelijk weg. Zo voelde ik het zelf ook, toen ik in 1998 geroepen werd. Ik wandel tegenwoordig veel door het Bossche Broek. Dat natuurgebied

De trommelaar en het puin van Pearle

    Wat deze dagen de meest gestelde vraag is? Of mijn woning nog overeind staat. Ik kan iedereen geruststellen. Het puin ligt even verderop in de Bossche binnenstad. Resten van een eeuwenoud, pardoes ingestort pand. Wat een brillenzaak was, trekt nu kijkers. Niet zo’n goeie actie van Pearle. Of van anderen. “Beschadigde stad komt langzaam tot leven”, kopte maandag mijn regionale krant. Maar dat

De tandarts en de korte broek

  Op controle bij mijn tandarts dacht ik aan de korte broek van mijn oom. Of dat raar is? Liggend in die stoel gaan je gedachten dwalen. Hij, de tandarts, gluurt achter de verstandskies, peutert wat bij de hoektand. Jij kijkt naar de foto’s van wuivende palmen. Die zijn, zegt hij, pas onlangs aan het plafond bevestigd. Toen was er die

Het zitje van Havel

  Mijn verjaardag was een droeve dag. Juist deze 13e, niet eens een vrijdag, ging Borek Sipek heen. Op zijn naam horen allerlei rare tekentjes. Hij is immers een Tsjech. Maar mijn toetsenbord weigert medewerking. Ongetwijfeld ook in de rouw. De kunstenaar en architect, 66, verloor van de kanker. Sipek leidde me eens rond door de Praagse Burcht. Die was hij aan het

Eddy en de garnaalkroket

    In Antwerpen was er geen optocht. Dat had niks met onstuimig weer te maken. Ze vieren er geen carnaval. Mede daarom had ik de stad gekozen als ballingsoord. Verdreven uit Den Bosch. Want mijn woonstede was verworden tot Oeteldonk. Dan gaan bij mij de hèndjes de lucht in en ben ik effe weg. Al moet ik toegeven: de leut haalde me

Het joch van The Revenant

  Ik wilde hier mijn gironummer noteren. Met daarbij het verzoek om te doneren. Want moderne journalistiek kent ook crowdfunding. Tal van collega’s doen het. En ik wil graag naar Saskatchewan. Dat is een lege Canadese provincie. Om meer precies te zijn hoop ik Battleford te bezoeken. Een kleine stad in die leegte. 3585 inwoners. Daar is het nu veertien graden onder nul. En er

De varkens van Hoyerswerda

  Nu hier plotseling dooie varkens aan de bomen groeien, moet ik aan Hoyerswerda denken. Aan de pijnlijke grimas van burgemeester Horst-Dieter Brähmig. Alleen al het kenteken van mijn auto geeft elders aanleiding tot afkeurend gemompel, vertelt hij. De beginletters zijn in Duitsland geografisch bepaald. HY draagt de geschiedenis met zich mee. Die daar, komt uit Hoyerswerda, je weet wel. Als

De Rechter en de kramp

  Of er niet een lach vanaf kan? Nee dus. Ik sleep me door dit leven. Moet u mij eens vertellen wat er zo leuk is, hier en nu. Oerwoudgeluiden? Donald Trump? Terreur? Een graatmagere Angelina Jolie? Dooie varkens in de bomen? Jheronimus Bosch? Een heel jaar lang? Maat-naaier Ard van der Steur? Maar toch, dinsdagochtend trilde mijn bovenlip. Ik erken het. Een ongewone kramp. In de hoek van

Bekentenis

  Ik kom meteen ter zake. Ja, ook ik heb gebruikt. Net zoals Ria, die van dat pilletje bij de ochtend-Brinta. Alleen benutte ik het donker van avond en nacht. Geloof me. Ik heb míjn medaille echt niet louter aan talent te danken. Wel aan hard werken en slikken. Net als Ria heb ik hem gekregen in Los Angeles, 1984. Ria slikte in

Ontwinden

  Jet Bussemaker wil ‘s avonds voor het slapengaan wel eens ontwinden. Dat bekende ze maandag in een kranteninterview. Ik kreeg er allerlei beelden bij. Ontwinden. Ook niet fijn voor Garth, dacht ik. Garth is haar echtgenoot. Weet ik sinds dat interview. Ik kende maar één Garth, een countryzanger. Garth Brooks, traan in de stem. Brooks past wel bij ontwinden. Maar die van Jet heet