Eenbenige vrouwen

  Alfred Haighton had veel geld. En een merkwaardige voorliefde. Hij verkoos vrouwen met één been. Linker- of rechterbeen, dat blijft onduidelijk. Haighton huwde er drie, drie vrouwen met één been. Alleen zijn eerste echtgenote had er twee. Zelf liep de miljonair mank na een akkefietje op jonge leeftijd. Zijn vrouwen moesten slechter lopen dan hijzelf. De getroebleerde Haighton had miljoenen geërfd. Vader zat

Lebensraum en Boternacht

  20.000 vierkante kilometer en niet zeuren, riep de een. Nou, toch minstens 10.500 schreef een ander. We wilden Bremen, in elk geval Keulen en Aken. Ook goed: ‘Nederland’s grens kome aan de Wezer!!!’ De Tweede Wereldoorlog was net voorbij. Nederland eiste compensatie voor leed en verwoesting. Geld hadden de oosterburen niet, grond daarentegen in overvloed. Een acceptabel alternatief, na ‘verwijdering van

Luns & Löns

  Kent u hem nog, die man hieronder? Inderdaad, Joseph Luns, bijna twee meter de hoogte in. Naar het leek eeuwig minister van Buitenlandse Zaken. Lange jaren NAVO-chef. Alles aan hem was lang. Maar dan die ander. Nee niet zijn broer. Josef Löns, ambassadeur uit Zundert. Het Zundert van Vincent van Gogh en Sauna Diana. In de tijd van minister Luns, zetelde ook Löns

Anton de Kom en ‘de stillen’

  Anton de Kom is jarenlang gevolgd door de Centrale Inlichtingendienst, verre voorloper van de AIVD. Die vond het indertijd maar wat opvallend, zo’n “neger die de Nederlandsche taal volkomen beheerschte”. Een heer tussen bleke arbeidersgezichten bovendien. De dienst tastte eerst even in het duister over de identiteit van deze “fel revolutionair agitator”. Dat duurde niet

Big Bang

  Als vrijdag 29 februari overgaat in zaterdag 1 maart 1952, enkele tellen na middernacht, laait het vuur op. De vlammen reiken hoger en hoger. Ze werpen een licht op Helgoland, eiland in de Noordzee, in de Duitse Bocht, voor de kust van Sleeswijk-Holstein. Het zijn een paar vroege vogels die dit feestvuur controleren. Ze kunnen

Achter prikkeldraad

  Ik moest weer eens terug. Terug achter het prikkeldraad. Terug in de geschiedenis ook. Naar De Strafkolonie. Nog altijd komt er zo nu en dan zo’n verzoek. Vertel eens iets. Schrijf eens iets. Over het boek De Strafkolonie bedoel ik. Dit keer was het de redacteur van Ten Anker. Een digitaal magazine voor zeevarenden. Marine, koopvaardij, binnenvaart. “Wij zijn overal geweest”, schreef Arie Krijgsman. Arie had

Timisoara

Traian Orban vecht tegen het grote vergeten. Hij bestiert in Timisoara, bakermat van de Roemeense revolutie, een herinneringscentrum. Dat heeft hij meer ondanks dan dankzij de regering weten in te richten. Er is nog veel werk te doen om het verder te fatsoeneren. Maar is het de moeite waard? In 2021 wordt Timisoara culturele hoofdstad van Europa. Zeg maar: het

Schumanns sprong

  In het vroege voorjaar van 1998 belde Conrad Schumann. Op een zondagochtend. Krakende vaste lijn. Hoewel pas 56 klonk hij als een oude man. Lag vast aan de verbinding. “U wilt mij spreken”, zei hij. Ik had mijn telefoonnummer en interviewverzoek bij een wederzijdse kennis in Berlijn achtergelaten. “Hoeveel wilt u betalen.” Het was een onverwachte vraag. Betalen? Dat zat er niet in. “Dan

De Muur

  “Aan het eind van de rit tref je een oude, gebroken man”, had hij eerder door de telefoon gezegd. Dat viel alleszins mee. Zijn handdruk was stevig, zijn ogen onderzoekend en zijn stem reikte tot de verre overburen. Günter Schabowski was van het theatrale, hij handelde in ironie. Dat bleek opnieuw toen de deur openzwaaide. “Niet schieten, ik ben

Een eeuw KLM

  Het schoot me weer te binnen toen de KLM op 7 oktober honderd werd. Eerder schreef ik een verhaal over Operatie Pedro Pan. Dat is geschiedenis uit de jaren zestig. Bij de operatie vlogen ruim 14.000 Cubaanse kinderen zonder vader of moeder naar Florida. Hun ouders vreesden voor communistische indoctrinatie van de jeugd nadat Fidel