Op de vlucht

  De joodse Lore Groszmann was tien. En het was de tiende toen ze in de trein stapte. De D.280 naar Hoek van Holland. Zaterdag 10 december 1938, weg met een kindertransport. Zo ontvluchtte ze tachtig jaar geleden het Wenen van de nazi’s. Ik schreef eerder dit jaar enkele alinea's over haar. Voor het Historisch Nieuwsblad. Met háár vlucht begon het verhaal

Ander jasje

  De wereld van Twan gaat veranderen. De website krijgt een nieuw jasje. En ja, ook de naam wordt anders. Er komt een aangepast, bijbehorend mailadres. Dat staat eind deze maand te gebeuren. Na drie jaar een verfrissing. Maar veel, veruit het meeste, blijft heel vertrouwd. Zoals de url www.twanvandenbrand.nl Dus blijf hier gewoon terugkeren. De komende weken namelijk nieuws van verschillende fronten. Of ik

Murat Isik

  Eind deze maand is hij heel duidelijk zichtbaar. In DePetrus, de tot cultureel centrum verbouwde kerk in Vught. Daar ga ik met hem in gesprek. Murat Isik, winnaar van de Libris-literatuurprijs. Schrijver van ‘Wees onzichtbaar’. Maar ook van ‘Verloren grond’. Allebei veelgeprezen. Inmiddels is hij bezig met zijn essay voor de boekenweek. Dat verschijnt uiteraard pas in 2019. Maar er was dit jaar

Komrij’s gelijk in Venlo

          Ik was in de stad van Die 2 Brüder. Supermarkt met vooral heel veel soorten koffie. En verswaren. Alles aangeprezen in het Duits. Hänchen salami, frisch. Argentinische Garnelen. Venlo dus. Stad ingeperst tussen Maas en oostgrens. Hier geen Kaffeesteuer of ander onverkwikkelijks. De zogenoemde Duitse kooptoeristen komen voor meer dan koffie. De binnenstad is een mengeling van heel oud en nieuw. Nieuw vooral vanwege

Ginne skrik in Helmond

           In december worden  een paar honderd Helmonders opgehangen. Hun portretten althans. De foto’s krijgen in de drukke maand van Sint en kerst een plaats in het centrum, op groot formaat. Tegen gevels, in openbare ruimtes. Iedereen kan ze bewonderen. De maand daarvoor verschijnen ze in het fotoboek Goeikes. Dertien fotografen zijn uitgezworven om de stad gezicht te geven. Een van hen,

Anarchisme op de golfbaan

  Giel van Hooff had een extra fiets meegenomen. Damesmodel. “Die is nog van ons moeder geweest.” Banden volgepompt. Geen versnellingen. Moeder Van Hooff was van de terugtraprem. Haar zoon is gepensioneerd. Ergo: hij heeft veel te doen. Onder meer als stadshistoricus van Helmond. We fietsen niet langs hét kanaal maar langs dé kanaal. De Zuid-Willemsvaart. En Giel leidt rond in de hoogste versnelling. Ooit was de

Moord en Brand

    Ik ben bezig met een moord. Al een tijdje. Loop wat achter op schema. Er komt meer bij kijken dan ik dacht. Het betreft een oude moord. Speelde zich af in Dordrecht. Gruwelijk. Schokte het ganse land. Sprankje mededogen met de dader. Begrip is te veel gezegd. Begrip draagt goedkeuring in zich. Het gaat meer om begrijpen. Niet alleen het slachtoffer is dood. Inmiddels ook de vrouw

Den Bosch

  Eerst een citaat. Den Bosch heeft een volmaakte schaal. Je kent snel de mensen die er formeel en informeel toe doen. Je komt elkaar voortdurend tegen. Dat heeft een stille, vriendelijke gijzeling tot gevolg. De onuitgesproken verwachting dat jij je conformeert aan de mores. Dan hoor je erbij. Maandblad Zuiderlucht vroeg me een portret te schrijven. Portret van Den Bosch. Met als kernwoorden:

Hups aan de Hudson

  Terug uit New York. Terug van een interview met een dartele 90-jarige. Een schrijfster, die zegt dat oud worden haar beter afgaat dan jong zijn. “Ik was geen Shirley Temple.” Nee, zij heette Lore Groszmann. En ze heet, sinds haar huwelijk, Lore Segal. Goed voor een reeks van boeken en korte verhalen. Voor volwassenen, voor kinderen. Alweer even geleden genomineerd voor de

Triootje

  “De geschiedenis is wel erg nadrukkelijk opgeëist door een voorhoede uit het theater van de grote stad die ver voor de provincie uit draafde. Of het nou om het al genoemde Provo ging (het vlugschrift Provokatie no 8: “We leven in een smakeloze eenheidsmaatschappij. Weg met Philips, weg met Seven-Up, Lexington, DAF, Persil, Prodent.”),