Blond en Blauw in Brussel

  Ik wil best mijn wekelijkse blog schrijven. Maar lastig is het wel zo direct na Brussel. Moet ik het daar over gaan hebben? Er zijn al zoveel hoofden op tv. Die hebben allemaal een mening. En ze doen alsof ze er heel veel van weten. Altijd weer die hoofden. Altijd weer die meningen. Even hiervoor had je dat eveneens met die PSV-supporters. Wilde

De Rechter en de kramp

  Of er niet een lach vanaf kan? Nee dus. Ik sleep me door dit leven. Moet u mij eens vertellen wat er zo leuk is, hier en nu. Oerwoudgeluiden? Donald Trump? Terreur? Een graatmagere Angelina Jolie? Dooie varkens in de bomen? Jheronimus Bosch? Een heel jaar lang? Maat-naaier Ard van der Steur? Maar toch, dinsdagochtend trilde mijn bovenlip. Ik erken het. Een ongewone kramp. In de hoek van

Eerst Eichmann, dan Parijs

  Ik had gisteravond net een huiveringwekkende alinea gelezen, toen de actualiteit  arriveerde. “Na vanavond staat de wereld in brand”, zo deelde een oud-collega zijn zorgen met me. Boek weg, tv aan, laptop open. Opnieuw rillingen. De weerzinwekkende alinea komt uit een oud boek dat ik voor het eerst heb opengeslagen. De Zaak 40/61, het verslag dat Harry Mulisch maakte