Witte muizen

  Ik kwam de witte muizen geheel onverwachts tegen. Onlangs, in Kamp Vught. Daar hield Herman Teerhöfer een presentatie. Hij heeft tientallen overlevenden van Auschwitz geïnterviewd. Het was een middag met emotie. Maar ook van hoop. Want de mens is in staat om de gruwel te verslaan. Niet vergeten, wel moedig voorwaarts. En toen waren daar die muizen. Ze doken op in het verhaal

Vogel, vrij en vogelvrij

  Het ging over de doden. Het ging over vrijheid. Het ging over vogels. Voordrachten zijn interessant. Pianospel en zang al even boeiend. Maar het gaat om de stilte. Die is het mooist van al. Maurits Fondse zei het ook. Hij was pianist in Nationaal Monument Kamp Vught. Bij de Dodenherdenking. Naderhand zei Maurits: toen het stil was hoorde ik alleen de vogels, zo mooi, zo vrij. Je

Tante Truus (2)

  ‘Het gaat nu echt gebeuren.’ Dat mailde documentairemaakster Pamela Sturhoofd. Ze reageerde op een oude blog. Vorig jaar geschreven, in de aanloop naar 4 mei. Over Truus Wijsmuller, verzetsheldin. Redster van duizenden joodse kinderen. Voor hen was ze Tante Truus. Wijsmuller ging er zelfs voor naar engerd Eichmann. Die zetelde in 1938 in Oostenrijk. Daar wilde hij zoveel mogelijk joden verjagen. Eichmann daagde zijn

Pronte Miep

  Nieuw boek uit over Commandant Konijn. Bijnaam van een journalist die alsmaar de oorlog zoekt. Van Michel Maas, correspondent voor NOS en de Volkskrant. Eind vorige eeuw logeerde hij tijdens een oorlog bij het UCK. In de Kosovaarse bossen. Het UCK was de Albanese verzetsbeweging tegen de Servische heerser. Die laatste verdween pas na NAVO-bombardementen. Vervolgens trok de VN-vredesmacht KFOR binnen. Toen

Een boze brief

  Brief gehad van Erik. Erik is boos. Woedend eigenlijk. Merdeka, merdeka, schreeuwt hij het uit. Dat is zoiets als vrijheid, vrijheid. Geleend van de Indische onafhankelijkheidsstrijd. Met die kolonie, Indië, heeft de razernij van Erik te maken. Hij vindt het belachelijk dat er een onderzoek komt naar onze jongens. Naar het geweld tijdens de dekolonisatie. Eentje waarbij de Excessennota als vodje in de

Duindigt, kunst en oorlog

  Een paar weken geleden figureerde hier Dirk Duister. Zwerver te Dordrecht. Aldaar lens geschopt in 1971. Omdat hij Duits sprak. U herinnert zich wellicht ‘De dood van mijnheer Niemand’. Mijn introductie van Dirk ging vergezeld van beeld. Drie zwervers op een bankje. Dirk zat er niet bij. Het was een foto van een schilderij van K.J. Huineman. Enkele lezers stelden vragen over het

Tante Truus

  4 en 5 mei naderen. Tijd voor de huiskamervraag. Kent u Tante Truus? Zie maar weinig vingers omhoog gaan. Ik stuitte deze week in de boekhandel op verse bundeltjes ’40-‘45. 101 Vrouwen en de oorlog, heette er een. Tante Truus was niet vergeten. Ze stond achterin want de volgorde was alfabetisch. Truus Wijsmuller-Meijer had een plek op de cover verdiend. Ze bracht nog

Gêne

  In het Brabants Dagblad, dat elke ochtend nieuws brengt in de wereld van twan, stond eind vorige week een bijzondere ingezonden brief. Slechts één zin lang. Gevangen in één kolom exact zeven regels kort. Die ene zin bracht droefenis en schaamte. Ik raad u aan om na lezing een moment van stilte te betrachten. “Bij de verklaring die vluchtelingen

Eerst Eichmann, dan Parijs

  Ik had gisteravond net een huiveringwekkende alinea gelezen, toen de actualiteit  arriveerde. “Na vanavond staat de wereld in brand”, zo deelde een oud-collega zijn zorgen met me. Boek weg, tv aan, laptop open. Opnieuw rillingen. De weerzinwekkende alinea komt uit een oud boek dat ik voor het eerst heb opengeslagen. De Zaak 40/61, het verslag dat Harry Mulisch maakte