De trommelaar en het puin van Pearle

    Wat deze dagen de meest gestelde vraag is? Of mijn woning nog overeind staat. Ik kan iedereen geruststellen. Het puin ligt even verderop in de Bossche binnenstad. Resten van een eeuwenoud, pardoes ingestort pand. Wat een brillenzaak was, trekt nu kijkers. Niet zo’n goeie actie van Pearle. Of van anderen. “Beschadigde stad komt langzaam tot leven”, kopte maandag mijn regionale krant. Maar dat

Het zitje van Havel

  Mijn verjaardag was een droeve dag. Juist deze 13e, niet eens een vrijdag, ging Borek Sipek heen. Op zijn naam horen allerlei rare tekentjes. Hij is immers een Tsjech. Maar mijn toetsenbord weigert medewerking. Ongetwijfeld ook in de rouw. De kunstenaar en architect, 66, verloor van de kanker. Sipek leidde me eens rond door de Praagse Burcht. Die was hij aan het

Eddy en de garnaalkroket

    In Antwerpen was er geen optocht. Dat had niks met onstuimig weer te maken. Ze vieren er geen carnaval. Mede daarom had ik de stad gekozen als ballingsoord. Verdreven uit Den Bosch. Want mijn woonstede was verworden tot Oeteldonk. Dan gaan bij mij de hèndjes de lucht in en ben ik effe weg. Al moet ik toegeven: de leut haalde me

De gek van Benin

  Jaren hoor je niks over het land. En dan ineens lijkt het de week van Benin. Met eerst een fors verhaal in NRC Handelsblad. Over gerommel met Nederlandse subsidiegelden. Miljoenenfraude. Het is inmiddels afgehandeld. Het brein van het corrupte netwerk is weggestuurd. Niet lachen. Hij heette Kassa, Barthélémy Kassa. Bijnaam? Minister van hemel en aarde. Logisch dat hij een een veroordeling wist te ontsnappen. Voorbije vrijdag,

Paus

  Er moest een protestant opstaan om de paus te loven. “Ik vind Franciscus geweldig”, zei de mevrouw tot de paar honderd bezoekers. Die waren merendeels naar de Verkadefabriek gekomen voor Antoine Bodar. Inwoner van Rome, maar nog altijd een beetje heilige van Den Bosch. Bodar las in het mileucafé voor uit de pauselijke encycliek Laudato Si’. Een groene boodschap. Hij

Gêne

  In het Brabants Dagblad, dat elke ochtend nieuws brengt in de wereld van twan, stond eind vorige week een bijzondere ingezonden brief. Slechts één zin lang. Gevangen in één kolom exact zeven regels kort. Die ene zin bracht droefenis en schaamte. Ik raad u aan om na lezing een moment van stilte te betrachten. “Bij de verklaring die vluchtelingen

Heel 2016 te huur

  Heel even heb ik getwijfeld. Wel of geen bijdrage leveren aan de nieuwe site droomstad Den Bosch? Wat me tegenhield? De dromen die daarop worden gepresenteerd door stadgenoten zijn betrekkelijk aards. Ze kunnen met enige goede wil best worden verwezenlijkt. Een stadscamping. Kan er toch komen? Groene stadspoorten. Waarom niet? Een vrouwenopvang. Móet worden gerealiseerd. Organische markt. Nou ja, uh, laat maar. Levendige

Professorenlol

  Ik heb een relatie met twee blonde meiden. Ze stuurden me deze week een mail, zo gaat dat bij modern socializing. Aukje en Maud openden overigens wat zakelijk. “Beste Twan.” Daar spatte de frivoliteit niet direct vanaf. De twee begonnen over ‘huh’. Dat stopwoordje schijnen ze overal ter wereld te kennen. De Nijmeegse wetenschapper Mark Dingemanse deed er onderzoek naar. En hij

Eerst Eichmann, dan Parijs

  Ik had gisteravond net een huiveringwekkende alinea gelezen, toen de actualiteit  arriveerde. “Na vanavond staat de wereld in brand”, zo deelde een oud-collega zijn zorgen met me. Boek weg, tv aan, laptop open. Opnieuw rillingen. De weerzinwekkende alinea komt uit een oud boek dat ik voor het eerst heb opengeslagen. De Zaak 40/61, het verslag dat Harry Mulisch maakte