Hups aan de Hudson

  Terug uit New York. Terug van een interview met een dartele 90-jarige. Een schrijfster, die zegt dat oud worden haar beter afgaat dan jong zijn. “Ik was geen Shirley Temple.” Nee, zij heette Lore Groszmann. En ze heet, sinds haar huwelijk, Lore Segal. Goed voor een reeks van boeken en korte verhalen. Voor volwassenen, voor kinderen. Alweer even geleden genomineerd voor de

Petrus, Sonja en vrijdag de 13e

  ‘Je ziet mij nooit meer terug.’ Mij wel. Hem niet. De geciteerde. Hij nam met die woorden afscheid van zijn echtgenote. Toen verdween David Barend. Naar een hel, waaruit hij nimmer terugkeerde. De hel van de concentratiekampen. Zijn dochter wist lang niet wie haar vader was. Ze werd opgevoed als Sonja de Groot. Van David Barend nooit meer iets gehoord. En óver hem slechts weinig. Ze

Onze man in Havana

  Later deze maand in de winkel. Mijn verhaal over Gideon Walrave Boissevain. Hij was onze man in Havana, eind jaren 50, begin jaren 60. Met echtgenote Maria aan zijn zijde. Zij, kleindochter van de vermoorde tsaarfluisteraar Raspoetin. De Boissevains speelden daar in Cuba een bijzondere rol. Het verhaal gaat over een semi-clandestiene operatie. Een exodus van kinderen. Het kent, wat de Boissevains

Vught is tucht

  De gevangenis in Vught krijgt een nieuwe directeur. André Aarntzen. Komt over van Blue Band. Althans van de gevangenis in Arnhem met die bijnaam. De Blue Band Bajes. Heet zo vanwege de blauwe band over het beton. We hebben hem daar vorig jaar opgezocht. Voor ons boek ‘De jongens van De Corridor’. Want Aarntzen heeft ook een verleden bij het penitentiair trainingskamp

Mr. Humphries

Duikt mijn naam plotseling op tussen de gouwe ouwe. Mijn gezicht trouwens ook. Gedurende pak ‘m beet drie seconden. Rustig slapen. Het gaat vooral om onderstaande entourage. Dad’s Army. Are You Being Served? Absolutely Fabulous. Yes Minister. House of Cards (Britse versie). The Onedin Line. Bonanza. Hoss, Mr. Humphries and I. Al die programma’s zijn te zien bij Ons. Ons? Ons is een tv-zender. Kanaal 50 bij Ziggo. Maar ook bij

Cremeroloog

  Was deze week bij Kapitein Zeppos. Café-restaurant in Amsterdam. Genoemd naar een Vlaamse tv-serie. Uit de jeugd van oude mensen. Van voor mijn tijd, wil ik zelf graag geloven. Kapitein Zeppos ligt aan een steeg. Die heet Gebed zonder End. Vroeger stond hier een klooster. Daar werd het nooit stil. Maar nu arriveerde de Onverbiddelijke. Bij Zeppos werd een dertigtal genodigden voorgesteld aan een

Afvalbaby

  Afgelopen zaterdag, boekhandel te Breda. Te midden van moeders. En vaders. Ouders die het verdriet om een doodgeboren kind deelden. In een schoenendoos begraven, ergens. Met het ziekenhuisafval naar de verbrander gebracht, in Dordrecht. Of verstopt op een kerkhof, in ongewijde aarde. De kinderen zouden nooit in de hemel komen. Mocht niet, want ze waren niet gedoopt. Zo wilde de katholieke leer het. Harteloosheid

Koning van de bajes

  Onlangs op bezoek geweest in de Blue Band Bajes. Staat in Arnhem. Heeft niks met margarine te maken. Over de gevel van het foeilelijke gebouw lopen blauwe strepen. Om er nog enige kleur aan te geven. Desondanks: kijk er even naar en je overweegt zelfmoord. In Vught ook gesproken met de voormalige directeur van de Big Brother Bajes. Stond in Lelystad,

Zware jongens

  Het was de week van de zware jongens. Zie het verse verhaal over de Osse bajesklanten elders op deze site. Zij kregen thee ingeschonken door Wilhelmina. Zelf ging ik op de koffie, ja met mede-auteur, vanwege nakend boek. Te Dordrecht. Bij de voormalige sterkste man van Europa en Nederland. Toen zo’n 120 kilo zware jongen. Mijn vingers doen het nog nadat

Koekange

  Ik had nog nooit van het dorp gehoord. Dat ligt aan mij. Want in 2013 nog was het op de kaart gezet door het NK grasmaaierracen. Koekange. Nabij Meppel. Voor wandelaar en historicus: aan het Westerborkpad. 2390 inwoners, aldus Wikipedia. Kan er intussen zomaar eentje meer zijn. Later deze week mag ik er naar toe. Tijdens de jaarlijkse feestweek nog wel. Dat is toeval