Loos

  Ik stond bij de slijter met enkele flessen Pinot Noir al in mijn handen. Zoals wel vaker: te veel flessen, te weinig handen. Het was een gehannes dat plots bevroor. Want daar stapte de nieuwe Hertog van Brabant binnen. Ik zit niet zo goed in de adel, maar dit exemplaar herkende ik meteen. Een heerschap van toen. Van toen hij

De gek van Benin

  Jaren hoor je niks over het land. En dan ineens lijkt het de week van Benin. Met eerst een fors verhaal in NRC Handelsblad. Over gerommel met Nederlandse subsidiegelden. Miljoenenfraude. Het is inmiddels afgehandeld. Het brein van het corrupte netwerk is weggestuurd. Niet lachen. Hij heette Kassa, Barthélémy Kassa. Bijnaam? Minister van hemel en aarde. Logisch dat hij een een veroordeling wist te ontsnappen. Voorbije vrijdag,

Paus

  Er moest een protestant opstaan om de paus te loven. “Ik vind Franciscus geweldig”, zei de mevrouw tot de paar honderd bezoekers. Die waren merendeels naar de Verkadefabriek gekomen voor Antoine Bodar. Inwoner van Rome, maar nog altijd een beetje heilige van Den Bosch. Bodar las in het mileucafé voor uit de pauselijke encycliek Laudato Si’. Een groene boodschap. Hij

Gêne

  In het Brabants Dagblad, dat elke ochtend nieuws brengt in de wereld van twan, stond eind vorige week een bijzondere ingezonden brief. Slechts één zin lang. Gevangen in één kolom exact zeven regels kort. Die ene zin bracht droefenis en schaamte. Ik raad u aan om na lezing een moment van stilte te betrachten. “Bij de verklaring die vluchtelingen

Heel 2016 te huur

  Heel even heb ik getwijfeld. Wel of geen bijdrage leveren aan de nieuwe site droomstad Den Bosch? Wat me tegenhield? De dromen die daarop worden gepresenteerd door stadgenoten zijn betrekkelijk aards. Ze kunnen met enige goede wil best worden verwezenlijkt. Een stadscamping. Kan er toch komen? Groene stadspoorten. Waarom niet? Een vrouwenopvang. Móet worden gerealiseerd. Organische markt. Nou ja, uh, laat maar. Levendige

Professorenlol

  Ik heb een relatie met twee blonde meiden. Ze stuurden me deze week een mail, zo gaat dat bij modern socializing. Aukje en Maud openden overigens wat zakelijk. “Beste Twan.” Daar spatte de frivoliteit niet direct vanaf. De twee begonnen over ‘huh’. Dat stopwoordje schijnen ze overal ter wereld te kennen. De Nijmeegse wetenschapper Mark Dingemanse deed er onderzoek naar. En hij

Desi en (de) Zwarte Piet

  Vanaf vrijdagmiddag zitten ze daar, onder het loof. Een eind voorbij de slagboom. Bij de vijver en pinahutten van het landgoed Brokobaka. Misschien rusten ze wel even in een van de hangmatten. Ordenen ze, luisterend naar de vogels, hun gedachten. De ene is de president, gastheer, het is zijn buitenverblijf. Hij is ook verdachte. Sowieso verantwoordelijk voor 15-voudige moord. Al heeft hij

Bloteman

  “Voor Twan van den Brand, die wel wat filmavonturen gewend is.” Dat was de hoffelijke krabbel die Ruud in blauwe blokletters op de eerste blote pagina van zijn boek had geschreven. Ruud is Ruud den Drijver. Zijn boek is de biografie van regisseur en producent Wim Verstappen. Inderdaad, die van Blue Movie uit 1971, en een reeks andere

Wali wie?

  Oud-collega Rik Goverde is maandag Marokko uitgebonjourd. Voor ik daar serieuze woorden aan spendeer benoem ik eerst een van de belangrijkste verdiensten uit zijn journalistieke carrière. Rik heeft de foto gemaakt waarop ik u, vanaf mijn homepage, zo streng in de ogen kijk. Want hij is behalve schrijver en auteur (‘De zaak Mandy P.) ook fotograaf. Eentje die

Eerst Eichmann, dan Parijs

  Ik had gisteravond net een huiveringwekkende alinea gelezen, toen de actualiteit  arriveerde. “Na vanavond staat de wereld in brand”, zo deelde een oud-collega zijn zorgen met me. Boek weg, tv aan, laptop open. Opnieuw rillingen. De weerzinwekkende alinea komt uit een oud boek dat ik voor het eerst heb opengeslagen. De Zaak 40/61, het verslag dat Harry Mulisch maakte