Waggelende kont

  Ik heb het in de groep gegooid. Want zelf kwam ik er niet uit. Waarom mag een Turkse minister hier zijn sprookje niet vertellen? Dat die hele boel is geëscaleerd, snap ik intussen wel. Want Den Haag kakelt. En Ankara slaat wartaal uit. Zo moet het wel van kwaad tot erger vervallen. Sinds ik in Vught woon heb ik gelukkig een

Snackbar Monkie

  Goedemorgen Winschoten. Kwart voor zes in de ochtend. Alarm gaat af in mijn kamer. Bij de buren ook. Hels kabaal. Ik naar beneden. Zie een hotelmedewerkster ‘niks aan de hand’ spelen. Onderweg veel gasten voor hun kamerdeur. Verwarde koppen, gapen en geeuwen. Zeven minuten later arriveren zes brandweerlieden, sirene op luid. Veel herrie voor een vals alarm. Is Winschoten nog Sodom, zoals het ooit bekend

Carnaval in Sodom

  Ik ontloop carnaval. Vertrek naar het noorden des lands. Naar Sodom. Ooit een verdorven oord. Checken hoe het er nu bij ligt. Ik wist het niet. Maar Winschoten had vroeger de naam. Bijnaam. Sodom. De stad telde voor de oorlog een grote joodse gemeenschap. Dat joodse deel vond de rest van de bevolking bandeloos. Losse zeden als het om seks en gokken ging. Winschoten maakt tegenwoordig

Longstay

  Kijkje genomen bij de Pompekliniek. De longstay in Zeeland. Daar waar tbs’ers zitten opgesloten. Vooral tbs’ers die nooit meer vrijkomen. Omdat ze niet worden vertrouwd. Omdat ze zichzelf niet vertrouwen. Omdat zomaar kortsluiting in het hoofd kan ontstaan. Vrij? Hakken ze misschien weer op iemand in. Nooit meer vrijkomen verdient enige nuance. Zo’n vijf tot tien procent verlaat Zeeland weer. Gaan voor verdere behandeling naar

Pronte Miep

  Nieuw boek uit over Commandant Konijn. Bijnaam van een journalist die alsmaar de oorlog zoekt. Van Michel Maas, correspondent voor NOS en de Volkskrant. Eind vorige eeuw logeerde hij tijdens een oorlog bij het UCK. In de Kosovaarse bossen. Het UCK was de Albanese verzetsbeweging tegen de Servische heerser. Die laatste verdween pas na NAVO-bombardementen. Vervolgens trok de VN-vredesmacht KFOR binnen. Toen

Links en toch lekker

  Ik ben in 1979 afgestudeerd aan de School voor de Journalistiek. U moet mij op mijn woord geloven. Kan mijn diploma nergens meer vinden. Verdwenen, weg, foetsie. Slordig. Of ik het nog nodig heb om carrière te maken? Je kunt nooit weten. In het verleden ooit nodig gehad beste Twan? Nou, 1 keer. Direct na mijn afstuderen. Sollicitatie als voorlichter bij de gemeente Veghel. Jaja,

Ratten

  In Duitsland hebben ze ratten die kunnen praten. Soms, nee altijd, schreeuwen ze. Ze komen steeds vaker uit hun holen. Krijsende ratten, dan moet je oppassen. Onlangs kropen ze door de bierhal van Dresden. Een vochtige omgeving, daar houden ze van. En maar blaffen. Alsof ze geen ratten waren. Wir sind das Volk, riepen ze. Dat is zoiets als Wij zijn het volk. Maar

Ik lach niet

  Tandarts, wachtkamer. Beeldscherm, boodschap. ‘Amerikaanse jongens die op hun foto voor het highschool-jaarboek lachen zijn later veel succesvoller in zaken en in het huwelijk.’ Dan moet je nog naar binnen. Naar zo’n type in het wit met allemaal enge apparaten. En dan heb je de eerste dreun al gehad. Want opeens is het natuurlijk klip en klaar waarom ik op

Ik ben bijzonder

    Ze kwam uit Dordrecht. En liet een spoor van nattigheid achter. In de gang, in de kamer. Buiten was het niettemin droog. Zij lekte. Althans, haar flesje bronwater. Drup, drup, plons. Haar wangen begonnen te gloeien. Toen moesten de onderhandelingen nog beginnen. Ze kwam om een Joodse Man te kopen. Het schilderij van de Bossche schilder Frans Kops (1873-1951). Dat ging aarzelend, zonder dat het

Praatjesmaker

  Mooie berichten aan het einde van het jaar. Met een mede-auteur bezig aan een boek. Over De Corridor. Nee, het heeft niks met de oorlog te maken. Dit gaat over een experimentele jeugdgevangenis. In het dorp Zeeland. Bestaat al een jaar of tien niet meer. Tegenwoordig zit op dezelfde plek de enige longstay van het land. Een thuis voor tbs’ers die nooit