Eerder de daad dan de Heer

  Wapperend in de wind. Het dundoek van Suriname. Vlagvertoon. Voorproefje. Weldra mijn debuut in het Historisch Nieuwsblad. Het laatste nummer van 2017 ligt eind deze maand in de kiosk. Dat wordt ook een eerbetoon aan de dit jaar overleden hoofdredacteur Frans Smits. In het betreffende magazine bovenal onderwerpen die hem interesseerden. Dus ‘onze West’. Wel al eerder verhalen geschreven voor Geschiedenis Magazine. Nu bij

Witte muizen

  Ik kwam de witte muizen geheel onverwachts tegen. Onlangs, in Kamp Vught. Daar hield Herman Teerhöfer een presentatie. Hij heeft tientallen overlevenden van Auschwitz geïnterviewd. Het was een middag met emotie. Maar ook van hoop. Want de mens is in staat om de gruwel te verslaan. Niet vergeten, wel moedig voorwaarts. En toen waren daar die muizen. Ze doken op in het verhaal

9 euro 99

  Vorige week naar Timisoara om een verhaal te halen. Da's iets anders dan verhaal halen. Hoewel. Timisoara ligt in het westen van Roemenië. Nabij de Hongaarse grens. Een stad met mooi weer. Boordevol terrassen. Universiteitsstad. In 2021 Europa’s culturele hoofdstad. In 1989 begon hier de revolutie tegen Ceausescu. Ten koste van meer dan 100 doden. In die jaren waren er al veel studenten in Timisoara. Nauwelijks terrassen. Het

Mr. Humphries

Duikt mijn naam plotseling op tussen de gouwe ouwe. Mijn gezicht trouwens ook. Gedurende pak ‘m beet drie seconden. Rustig slapen. Het gaat vooral om onderstaande entourage. Dad’s Army. Are You Being Served? Absolutely Fabulous. Yes Minister. House of Cards (Britse versie). The Onedin Line. Bonanza. Hoss, Mr. Humphries and I. Al die programma’s zijn te zien bij Ons. Ons? Ons is een tv-zender. Kanaal 50 bij Ziggo. Maar ook bij

Ome Theo

  Snotverderrie. Blijkt ome Theo plotseling in de silo’s aan de Veghelse Noordkade te bungelen. Tenminste, een stukje ome Theo. En van tante Annie. Vooruit de herinnering aan. Nou ja, een beeld van hun oude woning. Dat hangt aan de muur. Want in die Noordkade, cultureel complex te Veghel, is een expositie. Van schilder Jan Sonnemans. Uit Sint-Oedenrode, Rooi. Zijn werk is daar nog tot

Cremeroloog

  Was deze week bij Kapitein Zeppos. Café-restaurant in Amsterdam. Genoemd naar een Vlaamse tv-serie. Uit de jeugd van oude mensen. Van voor mijn tijd, wil ik zelf graag geloven. Kapitein Zeppos ligt aan een steeg. Die heet Gebed zonder End. Vroeger stond hier een klooster. Daar werd het nooit stil. Maar nu arriveerde de Onverbiddelijke. Bij Zeppos werd een dertigtal genodigden voorgesteld aan een

Schietbevel

    Deze woensdag klonk ‘Herrezen uit Ruïnes’. Het volkslied van de DDR. Als eerbetoon aan Heinz Kessler. Aan wie? Heinz Kessler was minister van defensie. En lid van het Politburo. Laten we zeggen het dagelijks bestuur van partij en heilstaat. Dat buro is nu nagenoeg leeg. Van de 22* geharnaste heren zijn er nog drie in leven. Onder hen Egon Krenz. In 1989 opvolger van

Afvalbaby

  Afgelopen zaterdag, boekhandel te Breda. Te midden van moeders. En vaders. Ouders die het verdriet om een doodgeboren kind deelden. In een schoenendoos begraven, ergens. Met het ziekenhuisafval naar de verbrander gebracht, in Dordrecht. Of verstopt op een kerkhof, in ongewijde aarde. De kinderen zouden nooit in de hemel komen. Mocht niet, want ze waren niet gedoopt. Zo wilde de katholieke leer het. Harteloosheid

Vogel, vrij en vogelvrij

  Het ging over de doden. Het ging over vrijheid. Het ging over vogels. Voordrachten zijn interessant. Pianospel en zang al even boeiend. Maar het gaat om de stilte. Die is het mooist van al. Maurits Fondse zei het ook. Hij was pianist in Nationaal Monument Kamp Vught. Bij de Dodenherdenking. Naderhand zei Maurits: toen het stil was hoorde ik alleen de vogels, zo mooi, zo vrij. Je

Tante Truus (2)

  ‘Het gaat nu echt gebeuren.’ Dat mailde documentairemaakster Pamela Sturhoofd. Ze reageerde op een oude blog. Vorig jaar geschreven, in de aanloop naar 4 mei. Over Truus Wijsmuller, verzetsheldin. Redster van duizenden joodse kinderen. Voor hen was ze Tante Truus. Wijsmuller ging er zelfs voor naar engerd Eichmann. Die zetelde in 1938 in Oostenrijk. Daar wilde hij zoveel mogelijk joden verjagen. Eichmann daagde zijn